وقتی نام شریفش را می پرسیدند می فرمود : عبدالله بی نشان .او را در جمکران  به نام شیخ جمکرانی  می شناختند . اما او آسمانی نشان بود  از آنها که در آسمان بین ملکوتیان بیشتر شناخته می شوند تا بین اهل ارض .

او همه جا ، نشان بود . به مصداق فرمایش امیر مومنان علی علیه السلام که فرمودند : << اعیانهم مفقوده و آثارهم موجوده >> یعنی آنان به ظاهر آشکار نیستند ولی آثار خیر و برکت وجدیشان همه جا دیده می شود .

آری او از اولیای خاص خدا بود که در عصر ما کم نظیرند . جایگاه رفیعی داشت ، اما خودش خواسته بود که پنهان بماند و این تواضع در برابر ذات مقدس ربوبی و ارواح طیبه چهاره معصوم علیهم السلام بود که او را به درجات عالی رسانده بود .

نفس قدسی و ضمیر ملکوتی او موجب شده بود که محل رجوع مردم و گره گشایی آنان باشد . او چیز هایی را می دید ، می شنید و می دانست که دیگران نه می دیدند ، نه می شنیدند و نه می دانستند اما خیلی کم بروز می داد ، به مصداق “هر که را اسرا حق آموختند  — مهر کردند و دهانش دوختند ”

بسیار با تقوا و زاهد بود و به نماز اول وقت  بسیار اهمیت می داد  . بسیار افتاده ، متواضع ، خوش رو و نرم خو بود . سحر خیز و مقید به نماز شب بود . بسیار دعا می کرد . خلوص عجیبی داشت . مجاهدی نستوه بود دو فرزند دلبند و نازنینش را در راه  انقلاب قربانی نمود .

مکرر می گفت :

فکر ما در کار مــا آزار ماست —- کاردار ما بفکر کار ماست

از شاگردان ایشان : تربیت افراد متدین و پاک و موثر در امر خدمت به جامعه اسلامی از جمله شهید رجایی ، ارتباط با مراجع عظام از جمله آیت الله العظمی بروجردی ، آیت الله العظمیمرعشی نجفی ، آیت الله العظمی خوانساری و بسیار ی از بزرگان دینی .

مقید به رفتن به مسجد مقدس جمکران در شب های چهارشنبه (سه شنبه شب ) بود . حتی زمانی که بعلت تصادف شدید تعداد زیادی از استخوان های ایشان شکسته بود باز هم به مسجد مقدس جمکران مشرف شدند . مردم زیادی در آنجا برای حل مشکلاتشان به ایشان مراجعه می نمودند و همگی جواب سوالات خود را می گرفتند . فرستادن فاتحه و هدیه نمودن نماز به ایشان برای حل مشکلان بسیار موثر است . ایشان در قطعه صالحین در بهشت زهرا مدفون می باشند . ایشان پس از فوتشان در چشم برخی افراد خاص  رویت شده اند و جواب مشکلاتشان را گرفته اند .

از اشعار ایشان در مدح حضرت علی ع :

شد آن زمان که طبع ، سر برون ز حنجر آورد —نوای مدح از صفا ، برای حیدر آورد

بری تر از بری است آنکه خود فزون تر آورد—–هر آنکه خود الست و خیر بر زبان بر آورد

چه خواهم از ولادت وصی حق سخن کنم—ندانم آن سخن چه سان بیان و با چه فن کنم

نه ممکن است بحر را مکان بر این دهن کنم——-چه فن کنم سخن کنم ز بحر پر دهن کنم

به مدح گوهری که سر ز بحر جان بر آورد

بگویم از ولادتش به کعبه گشت خود عیان——سرایم از سعادتش خدای بود میزبان

چه میزبان ، چه میهمان ز هردو مفتخر مکان —مرا خرد نبرده پی به کنه ذات این وآن

کجا از این جلال و قرب بنده سر در آورد

کسی که در کف نبی خبر ز هر بیان دهد ———–کتاب هر پیمبری خبر به یک زمان دهد

که را که فرد لا مکان ، مکان را به خوان دهد—که را که حق مکان دهد سزد به وی عنان دهد

از این سبب علی صفات ذات اکبر آورد

شهی که شمس از رخش همی کند حکایتی —مهی که ماخ از مهش بود کمین آیتی

چه آیتی حکایتی چه سان کنم درایتی —-ز صدق مدح وی کند ز جان و دل قرائتی

که بلکه خویش را قرین خاک قنبر آورد